ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ 

Πατήστε εδώ.

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

1. Ευχαριστήρια επιστολή για τη φιλοξενία στις κατασκηνώσεις του Αγ. Ανδρέα Αττικής 2007 

Σας ευχαριστώ θερμά για την ευχάριστη διαμονή μας στη κατασκήνωση σας από τις δεκαεννέα έως τις είκοσι εννέα Αυγούστου.

Φεύγω για τη Θεσσαλονίκη με τις καλύτερες αναμνήσεις από όλο το προσωπικό και σας παρακαλώ να τους μεταβιβάσετε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ήρθα στον ʼγιο Ανδρέα για να δουλέψω ως σύμβουλος γάμου και οικογένειας κατόπιν προσκλήσεως της κυρίας Σιδηροπούλου προέδρου του «Μητέρας Έργον». Ελπίζω οι ομιλίες μου γύρω από το θέμα της επικοινωνίας με τίτλο «Η αγάπη ως εμπειρία ωρίμανσης» να ωφέλησαν όσους τις παρακολούθησαν.

Καθώς γράφω αυτό το γράμμα απολαμβάνω ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα πέρα από τα πεύκα, ακούω τη μουσική των τζιτζικιών και μυρίζω τη φύση γύρω μου. Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερο τυχερό που αποφάσισα να έρθω σ' αυτόν τον ήρεμο χώρο σε μια περίοδο που υπήρξε κάθε άλλο παρά ήρεμη για όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Το ότι ένιωθα ασφαλής ενώ ήμουν περιτριγυρισμένη από πεύκα ιδιαίτερα αυτό το δεκαήμερο, οφείλεται στις ακούραστες προσπάθειές σας μέρα και νύχτα. Το ότι ξαγρυπνούσατε εσείς και το προσωπικό για να κοιμόμαστε εμείς με ασφάλεια δε πέρασε απαρατήρητο.

Ίσως η διαμονή μου είχε γίνει πιο άνετη αν υπήρχε κάποιο ψυγείο μέσα ή κοντά στις σκηνές αν και όλες οι άλλες παροχές της κατασκήνωσης μας αποζημίωναν για την έλλειψη του.

Ο γιος μου ο Τζακ και εγώ ευχαριστούμε θερμά εσάς και όλους τους συνεργάτες σας για την άψογη διαμονή μας στη κατασκήνωσή σας.

Με εκτίμηση,

Όλγα Γριζοπούλου

2. Ευχαριστήρια επιστολή για τη φιλοξενία στις κατασκηνώσεις Πρινιά στον ʼγ. Κωνσταντίνο Σάμου 2008

α)

Πλήρης εικόνα

β)

Πλήρης εικόνα

3. "ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΣΥΓΝΩΜΗ"

ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ 

ΠΑΙΔΙΩΝ

ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΩΝ

Είμαι μάνα και συμπονώ τη μάνα του Αλέξανδρου,

τη μάνα του αστυνομικού αλλά και τη μάνα των παιδιών του.

Γιατί όλες φέραμε τα παιδιά μας σε μια πολιτεία-Μήδεια,  αφού:

Δεκαπεντάχρονα επιλέγουν ως τόπο «εορτασμού» ...τα Εξάρχεια!

Αστυνομικοί δεν ασκούνται και δεν ελέγχονται στην αυτοσυγκράτηση.

Τα παιδιά μας διανύουν τα χρόνια της διάπλασής τους σε σχολεία - χωνευτήρια των ιδεών, της ελεύθερης έκφρασης, της διαβούλευσης, του δημοκρατικού διαλόγου, της ευφυΐας, των ιδιαίτερων ικανοτήτων και αναγκών, των αξιών... αντί να είναι φυτώρια για την καλλιέργειά τους. Και μετά από έντεκα χρόνια βαρεμάρας και άσκοπων πιέσεων  καλούνται στη Γ΄ λυκείου να γίνουν ξαφνικά μαθηματικοί, φιλόλογοι, βιολόγοι... για να κριθούν ΑΝ είναι ικανοί να φοιτήσουν στις αντίστοιχες σχολές.

Περίπου 100.000 παιδιά με αναπηρία ωθούνται έξω από τα σχολεία, γιατί η πολιτεία δεν μπορεί να τους παράσχει τα λεωφορεία για τη μετακίνησή τους ή άλλα απαραίτητα ειδικά εφόδια. Δημόσια και ιδιωτικά σχολεία αρνούνται να εγγράψουν διαβητικούς μαθητές.

Πάνω από 100.000 παιδιά ρομά δεν ξέρουν τι θα πει σχολείο. Κοριτσάκια από την ομάδα αυτή, όπως και από τη μουσουλμανική κοινότητα εξαναγκάζονται σε γάμους από την ηλικία των 12-13 ετών.

Το 30% των μαθητών της τεχνολογικής εκπαίδευσης εγκαταλείπει προτού ολοκληρώσει.

Πάνω από 1600 παιδιά κάτω των 18 ετών αναγκάζονται να εργαστούν για να ζήσουν την οικογένειά τους. Περίπου 55.000 τα υπολογίζει η ΓΣΕΕ, ότι είναι πολύ περισσότερα εκτιμά ο Συνήγορος του Παιδιού.

Στο 23% έφτασε φέτος το ποσοστό της παιδικής φτώχειας.

Εκατοντάδες παιδιά που βρίσκονται σε σωφρονιστικά καταστήματα και άλλα που έχουν εμπλακεί με το νόμο δεν απέκτησαν ούτε τη στοιχειώδη παιδεία.

Οι φυλακές γέμισαν ναρκομανείς γιατί περικόπτονται τα προγράμματα πρόληψης και θεραπείας.

Περίπου 2.500 παιδιά παραμένουν σε ιδρύματα, ενώ δεν έχουν χάσει και τους δύο γονείς τους.

Μία - μία οι μονάδες αποασυλοποίησης (για παιδιά και ενήλικες) κλείνουν γιατί κρίθηκαν ακριβές!

Το δημόσιο σύστημα υγεία στέλνει νωρίς τις Αμαλίες στο θάνατο (θυμηθείτε το «γιατί γιατρέ μου...» και δεν βρίσκει χρήματα για να αγοράσει μηχανήματα ακτινοθεραπείας για παιδιά με νεοπλασίες.

3000 είναι τα «αόρατα παιδιά» σύμφωνα με την εκτίμηση της Γιούνισεφ. 1600 είναι επιβεβαιωμένο ότι βρίσκονται σε δίκτυα διακινητών.

Εκατοντάδες ασυνόδευτα προσφυγόπουλα φτάνουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, ζητώντας άσυλο και η αστυνομία τους δίνει την εντολή να εγκαταλείψουν τη χώρα εντός 30 ημερών. Ένας 15χρονος με ένα τέτοιο σημείωμα στην τσέπη βρέθηκε νεκρός δεμένος στο αμάξωμα ενός φορτηγού που μόλις είχε περάσει  στην Ιταλία.

Χιλιάδες παιδιά κακοποιούνται στο όνομα της πειθαρχίας, πολλά από αυτά μένουν ανάπηρα και αρκετά πεθαίνουν.

Ένας στους τέσσερις γάμους οδηγούνται σε διαζύγιο και βαίνουν αυξανόμενοι.

Όλα τα παιδιά της Ελλάδας είδαν  πέρυσι τα όνειρά τους για ένα όμορφο και υγιές περιβάλλον να γίνονται στάχτη και αποκαΐδια. Ιδιαίτερα στις πυρόπληκτες περιοχές αυξήθηκε η βία στις οικογένειες και τα σχολεία.

50.000 παιδιά συνολικά τραυματίζονται κάθε χρόνο μέσα στα σχολεία. Πολλά από αυτά από λόγους βίαιης συμπεριφοράς, την ώρα που οι εκπαιδευτικοί στέκονται αμήχανοι να διαχειριστούν αυτές τις καταστάσεις, ή όταν αναζητούν βοήθεια, χτυπάνε σε τοίχους.

Η Ελλάδα έπρεπε να υποβάλει φέτος στον ΟΗΕ την τέταρτη έκθεση για την κατάσταση των παιδιών στη χώρα μας και δεν έχει υποβάλει ακόμη ούτε τη δεύτερη.

Για όλους αυτούς τους λόγους συμπονώ όλες τις μάνες, πονώ για όλα τα παιδιά μας

και δεν αναρωτιέμαι πού βρέθηκε τόσος θυμός!

ΕΥΓΕΝΙΑ   ΚΑΤΟΥΦΑ

Δημοσιογράφος - Κοινωνικός Επιστήμων

Μητέρα τεσσάρων μαθητών

4. Ευχαριστήρια επιστολή μητέρας

Θεσσαλονίκη       7-2-2011  

Μια φόρα και έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Δέσποινα.  Ήταν 3,5 ετών και έπρεπε να πάει παιδικό σταθμό. Ήδη ήταν εγγεγραμμένη σε έναν  παιδικό σταθμό με πολύ υψηλές συστάσεις και πολύ χαμηλές αποδώσεις.  Μια απλή φιλική και γεμάτη ενθουσιασμό σύσταση από έναν γείτονα , έγινε σταθμός στη ζωή και στη διαπαιδαγώγηση της Δέσποινας. Η σύσταση αφορούσε τον παιδικό σταθμό του «ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ». Από το 2006 και μέχρι σήμερα η Δέσποινα βρίσκεται σε μιας μητέρας αγκαλιά.  

Ελπίζει και παρακαλά η αγκαλιά αυτή να είναι ανοιχτή  για πάντα μέχρι  η κόρη  ή  ο γιός  της Δέσποινας  να εγκατασταθεί εκεί , μέχρι τα εγγόνια της Δέσποινας να νοιώσουν την   ίδια  θαλπωρή. Μια ποιοτική διαπαιδαγώγηση και μια ζεστή φροντίδα είναι ότι πολυτιμότερο στη ζωή ενός παιδιού. Η Δέσποινα στάθηκε τυχερή και τα απολαμβάνει.

Μετά τον παιδικό σταθμό δημιουργήθηκε το κέντρο δημιουργικής  απασχόλησης του «ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ». Εκεί η Δέσποινα καθημερινά μελετά τα μαθήματά της  και συγχρόνως αποκτά νέα ενδιαφέροντα και  χόμπι.

Λειτουργεί ένα εξαιρετικό τμήμα Θεατρικής  Παιδείας με δημιουργία παραστάσεων επιπέδου επαγγελματικού. Η Χριστουγεννιάτικη παράσταση που δόθηκε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο στο Παιδιατρικό  τμήμα , εκτός του ότι η παράσταση  ήτανε  άψογα οργανωμένη και σκηνοθετημένη, ξέφευγε από την κλασική  έννοια  της  ερασιτεχνικής παιδικής παράστασης  και ήταν μια  παράσταση  Θεάτρου Τέχνης. Έδινε όμως και ένα μάθημα αγάπης και προσφοράς. Από το τμήμα  των εικαστικών  είχαν ετοιμάσει τα σκηνικά και τα δώρα  που  μοιράστηκαν  στα παιδιά που νοσηλεύονταν. Δώρα όμορφα και προσεγμένα που είχαν δημιουργηθεί  από παιδιά (του  ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ)  για παιδιά   (νοσηλευόμενα) .

Θα μπορούσα να γέμιζα πολλές σελίδες  για τα ευεργετήματα που λαμβάνει η Δέσποινα από το  «ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ». Θα τα συνοψίσω όμως δανειζόμενη το εξής  η Δέσποινα χρωστά στη μαμά της  και στο μπαμπά της  το ζην στο  ΜΗΤΕΡΑΣ ΕΡΓΟΝ  χρωστά το ευ  ζην. Θα  κλείσω με την ευχή  να σταθούν  πολλά παιδιά τυχερά  και να έρθουν  στην αγκαλιά αυτή .

Θα ευχαριστήσω την πρόεδρο  Συλλόγου για την δημιουργία  αυτής της αγκαλιάς.

Θα ευχαριστήσω το λαμπρό επιτελείο που προασπίζει αυτή την αγκαλιά .

Θα ευχαριστήσω το σύλλογο για την ύπαρξη  αυτής της αγκαλιάς .

Με βαθειά εκτίμηση

Παπαχιλλέα  Μαρία

Η μαμά  της Δέσποινας 

5.ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ ΕΛΕΝΙΤΣΑ

Μια  έμπνευση, για την δημιουργία του Μητέρας έργον ήταν η αιτία να γνωρίσω την Ελένη Κουτσιώλη. Θα 'λεγε κανείς ότι ήταν γραμμένο να γνωριστούμε ήδη από το 1985, όταν και οι δυο διοριστήκαμε με τον νόμο Κοuτσόγιωργα. Εγώ, στα ΕΛΤΑ και η Ελενίτσα στο Δήμο Πυλαίας, που ήταν η δεύτερη επιλογή μου. Της το ανέφερα όταν την κάλεσα να συμμετέχει ως ιδρυτικό μέλος στην σύσταση του Κέντρου μας. Η γνωριμία μου μαζί της μ' έκανε εκστατικά ευτυχισμένη. Σπάνιος άνθρωπος με ανώτερα χαρίσματα. Τα είχε όλα! Πληθωρική σε αισθήματα σε ενέργεια σε αλληλεγγύη. Στην εργασία της, στην κοινωνία, στην Εκκλησία στην οικογένειά της την οποία υπερπροστάτευε.

Πρώτη μας συνάντηση σε μια αίθουσα που μας είχε παραχωρήσει ο τότε αντιδήμαρχος Ματθαίος Τσούγκας στην οδό Αριστοτέλους, για την δημιουργία του ετήσιου πλέον Φεστιβάλ Μητέρα-Παιδεία-Οικογένεια από το 1997 με την ʼννα Μίχου, την ίδρυση του παιδότοπου στο Κάτω Σχολάρι με την υποστήριξη των κυρίων  Παντελίδου και Αλεξάνδρας Τσιτσάκη. Μαζί στην δημιουργία των οικογενειακών κατασκηνώσεων με την Δώρα Ευσταθίου και τον Ιωάννη Μαγκριώτη. Μαζί στο πρόγραμμα Νεονίλλη, με την Αναστασία Ευκλείδη και τον Σταύρο Καλαφάτη, και στην παραχώρηση του Αρχοντικού από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης στο Κέντρο της πόλης.

Μια πορεία με πραγματικά δύσκολες εμπειρίες που μας γέμιζαν καταπληκτικές συγκινήσεις Ακούραστη συνοδοιπόρος είχε πάντα την σοφότερη λύση ώστε να αισθανόμαστε όλες ευλογημένες. Χάδι ψυχής ο λόγος της, βάλσαμο το άγγιγμά της. Μία συσσωρευμένη πηγή άντλησης ανθρωπίνων δυνατοτήτων σε πάρα πολλά επίπεδα. Προνοούσε και καθησύχαζε ης αγωνίες μας, όποιες κι αν ήταν και ήταν πολλές!

Περήφανος άνθρωπος, ένοιωθε εφοπλιστής που περιτριγυριζόταν από ένα στολίσκο έξι καραβιών  όπως τόνιζε η ίδια για τα παιδιά της, που το καθένα της απέδιδε και έναν ανώτερο θησαυρό  ξεχωριστών αισθημάτων. Ο πρωτότοκος Αστέρης ως πρωτοπόρος και στυλοβάτης της οικογένειας  τιμά την ευχή του πατέρα του, να είναι το παράδειγμα για όλα τ' αδέρφια, ενδυναμώνεται πλέον και από τις προσευχές του δευτερότοκου  μοναχού Ησύχιου  από το Βυζαντινό Σινά και δημιουργεί  την δική του εστία με την Ελενίτσα του που της χάρισαν ένα εγγονάκι.

Ενώ ο Κωνσταντίνος που αλλάζει τις πανεπιστημιακές σχολές κατά πως βούλεται έχει αναλάβει μαζί με τον συνεσταλμένο Αλέξιο και τον ανδροπρεπή Σίμωνα, το επιχειρησιακό μέρος. Με την καλύτερή της φίλη, την κόρη της Μαιρούλα να κλείνει τον κύκλο ακολουθώντας τον Αστέρη στην Θεολογία.

Και ανοίγει ένας άλλος κύκλος μετά από 25 χρόνια, ως επικεφαλής της δημοτικής Αστυνομίας  πλέον, θα μυήσει και θα εμπνεύσει σε νέους υπαλλήλους το αίσθημα του καθήκοντος στην υπηρεσία, της ασφάλειας και της δικαιοσύνης στην κοινωνία, και τους αγκαλιάζει όλους σαν δεύτερη ΜΑΝΟΥΛΑ!

ΕΛΕΝΙΣΑ πολλές από εμάς θέλαμε να είμαστε εσύ, αυτό και είσαι πάντα μαζί μου, μαζί μας, μαζί τους!!!

6.ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΕΝΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΟΥ

Πλήρης εικόνα